Kvískerjaheimilið

Á Kvískerjum ólust upp börn hjónanna Björns Pálssonar og Þrúðar Aradóttur, þau Flosi, Guðrún eldri, Ari, Guðrún yngri, Páll, Sigurður, Ingimundur, Helgi og Hálfdán. Kvískerjasystkinin voru áhugasöm um ræktun lands og lýðs og á undan sinni samtíð varðandi náttúru- og gróðurvernd. Fylgdust gjörla með umhverfinu, misstu aldrei sjónar á gömlum gildum en voru órög að finna á þeim nýjan flöt. Það var eins og öll störf kæmu af sjálfu sér, hver heimilismaður fór ósjálfrátt til þeirra verka sem að kölluðu og honum hentuðu. Þó var eins og alltaf gæfist tími til fræðiiðkana og áhugamála. En þau sköruðust gjarnan og hver vissi gjörla um annars iðju.
Kynslóðabilið fræga fyrirfannst ekki. Þar var talað við börnin eins og fulltíða fólk – aldrei aðfinnslur né nöldur. Þar ríkti hlýja og eindrægni ásamt þeirri hófstillingu sem er nauðsynleg til þroska. Ærsl og bernskubrek voru umborin með duldu brosi. Þau eru ófá börnin og fræðimennirnir sem dvalið hafa á Kvískerjum í lengri eða skemmri tíma í áranna rás og notið handleiðslu þessarar geðþekku fjölskyldu. Fjölskyldu sem með lífsverki sínu hefur sýnt að íslenskt alþýðuheimili getur jafnast á við fremstu háskóladeildir.